Εγώ τραγούδαγα τα βράδια στα σκυλάδικα
σ' ένα χαμόγελο κρυμμένη και πουλούσα,
μία καρδιά μικρού παιδιού και άδικα
μες τα σκοτάδια λίγο φως αναζητούσα.
Μικρός ο κόσμος μου, στα μέτρα μου ασήμαντος,
πως να γεννήσει η μιζέρια ένα θαύμα,
μια λεπτομέρεια μονάχα εγώ του σύμπαντος,
μια υποχρέωση η ζωή μου και ένα τάμα.
Σ' ένα υπόγειο της Βάθης κλαριτζίδικο
μ' ένα γαρύφαλλο στ' αυτί καρικατούρα,
μισοτοιχία να βρωμάει το σουβλατζίδικο
και η πελατεία ξαπλωμένη απ' τη μαστούρα.
Η πελατεία δεν δείχνει να εκτιμά τις καλλιτέχνιδες.
5 σχόλια:
ΔΕ ΛΕΩ ΚΑΛΟ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΑΟΙΔΟΥΣ. ΚΑΝΕ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, ΝΑ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΑΔΥΝΑΤΕΣ. ΤΟΣΟ ΚΟΠΟ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΒΡΗΚΕΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΣΑ ΒΟΔΙΑ?
ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ.
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΩΤΟ ΤΗ ΡΟΛΟ ΠΑΙΖΕΙ?
"Η πελατεία δεν δείχνει να εκτιμά τις καλλιτέχνιδες."
Γιατί τέτοια μούτρα;
kala e agnoristtes.aman ekana na sas katalavo kale!anyway!prepei na po oti i maria exei opolu kali foni.pige xameno to talento tis!a re panagioti pires gynaika me polla xarismata!
Και φωνάρα και ξανά πλέον κορμάρα.
e?e?
eides?
exo ksaderfi asteri pantos!
Δημοσίευση σχολίου